گفتگو با باد

 

 

 یک نفر ایرانی از حکّام عهد خود غمینم آرزومند حضوری سبز و انسانی امینم از دروغ و از ریا و ارتجاع و خودفریبی خون شده از بس که مالیدم به دیده آستینم فرصتی پیش آمد و مردی امین آمد به میدان داده ام رای خودم را تا بخندد سرزمینم انتخابی باخرد از روی تدبیر و عقیده با امید و آرزوی حلّ مشکل ها عجینم از خدا خواهم که باشد مستقل دور از شیاطین تا ندزدد ناامیدی با حضورش عقل و دینم .

 اطرافیانی از رقیبم منتقد بودند اطرافیانم کرده تعریف مرا بیجا تعریف بیجا کرده اند از من پسندیدم تعریف او را کرده اند رنجیده از آنها تا در نهایت او قوی شد من تماشاگر او رفته در مقصد و من تنها زدم درجا هرکس که از خودراضی و دُگم است نمیداند اجرت نگیرد تا کسی کاری نکرد یکجا او شد قوی من گم شدم در گور خودخواهی باردگر گل خورده ام از دشمن دانا .

 شد زمستان مدّعی تر از بهار خنده در پستوی خانه ماندگار بوده درگیر گرانی مملکت ، لاکچری شد کاسه ای ماست و خیار .

 

 

 

 

 

 

 

 چون انرژی روبرو با کاهش است فقر عالم سویه اش افزایش است از برای سفره های مردمان راه حل تنها کلید دانش است

 غرب است که از غفلت ما آباد است زیرا که به صید نخبگان استاد است ما مرکز تربیت و آنها مصرف آنچه نشود شنیده هم فریاد است.

 ملّت آزاده را از فقر آزادش کنید خاطر رنجیده را با همّتی شادش کنید زخمی و جنگنده و درمانده از دست معاش تابلوی هستی او را نقش فرهادش کنید ملّت ایران بزرگ است و عمیق و ریشه دار روح مجروح وطن را شهر آبادش ‌کنید گنجهای زیر پا را کرده استخراج بعد هرکه اهل کار و کوشش بود امدادش کنید کام مردم گر شود شیرین کند غوغا بپا کشور آزادگان را بندی دادش کنید سر بکار مردم خود کرده با شور و شعور نقشه های دشمنان را پوچ و بربادش کنید.

 وقتی که ادب منزوی و گشته فراموش بر اهل ادب باز کند بی ادب آغوش وقتی که به پا کرده ادب کاخ خرد را گردیده دهان ساکت و فعّآل شده گوش .

 ذرّه ای هستم ز خاک این دیار کرده همراهی حق در پای کار خائنین چندچهره نزد من ، عدّه ای بیریشه ی ننگین تبار.